ดร.อธิป อัศวานันท์EN

บทสรุป

The Economist รายงานว่าไทยเป็นแหล่งสวมสิทธิ์สินค้าจีนที่ส่งต่อไปสหรัฐฯ เป็นอันดับสองรองจากเวียดนาม ซึ่งทำให้ไทยตกเป็นเป้าจับตา

สหรัฐฯ ใช้ภาษีสองชั้นกับเวียดนามแล้ว สินค้าที่ผลิตจริงในเวียดนามถูกเก็บ 20% แต่สินค้าสวมสิทธิ์จากจีนถูกเก็บถึง 40%

ปัญหาของไทยคืออุตสาหกรรมพึ่งพาวัตถุดิบและชิ้นส่วนจีนอย่างหนัก ถ้าสหรัฐฯ ตีความเข้มงวด แม้มีส่วนประกอบจีนไม่มากก็อาจโดนภาษีเต็ม

คำถามเชิงยุทธศาสตร์คือไทยจะรักษาความเป็นกลางระหว่างจีนกับสหรัฐฯ ได้แค่ไหน เมื่อทั้งสองฝ่ายเริ่มบังคับให้เลือกข้างผ่านกลไกภาษี

ประเด็นสำคัญ

  1. ไทยถูกจัดอันดับแล้ว

    การถูกระบุชื่อในรายงานระดับสากลเปลี่ยนไทยจากผู้สังเกตการณ์เป็นเป้าหมาย

  2. ภาษีสองชั้นคือแบบจำลองที่จะถูกนำมาใช้ซ้ำ

    เวียดนามคือกรณีทดสอบ 20% กับ 40% คือเส้นแบ่ง

  3. ห่วงโซ่อุปทานไทยผูกกับจีนแน่น

    การพิสูจน์แหล่งกำเนิดสินค้าจึงยากกว่าที่คิด

  4. เกณฑ์ที่คลุมเครือคือความเสี่ยง

    ถ้าสัดส่วนส่วนประกอบจีนที่ยอมรับได้ไม่ชัด ผู้ส่งออกวางแผนไม่ได้

  5. ความเป็นกลางกำลังมีต้นทุน

    ยิ่งกลไกภาษีถูกใช้เป็นอาวุธ พื้นที่ตรงกลางก็ยิ่งแคบลง