แก่นธรรมและการพ้นทุกข์

อริยสัจ 4

อริยสัจ 4 ไม่ใช่หลักปรัชญาที่ไว้ท่องจำ แต่เป็นลำดับการวินิจฉัย คือเห็นทุกข์ หาเหตุ รู้ว่าดับได้ แล้วจึงลงมือ ซึ่งใช้ได้กับความทุกข์ในที่ทำงานเช่นเดียวกับที่อื่น

ปฏิจจสมุปบาท

ขันธ์ 5 ไตรลักษณ์ และอนัตตา

กรรม บุญ และบารมี

กรรมที่ทำไปแล้วแก้ไม่ได้ แต่ผลของกรรมหนักหรือเบาได้ และบารมีในความหมายทางธรรมคือกำลังภายใน ไม่ใช่อำนาจที่ทำให้คนเกรงกลัว

มรรค ผล โสดาปัตติ และการพ้นทุกข์

ลำดับของการบรรลุธรรมตามที่ปรากฏในพระไตรปิฎก รวมถึงกรณีที่ดูเหมือนเกิดขึ้นทันทีอย่างพระพาหิยะ ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร

โลกธรรม 8

ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ สรรเสริญ นินทา สุข ทุกข์ เป็นของคู่กันที่ไม่มีใครเลี่ยงได้ และการเห็นว่ามันเป็นเช่นนั้นเอง คือสิ่งที่ทำให้ยังยืนอยู่ได้เมื่อฝั่งที่ไม่ต้องการมาถึง

ธรรมะสำหรับคนทำงาน

ธรรมะสำหรับคนที่ยังต้องประชุม ยังต้องตัดสินใจ และยังต้องอยู่กับคนที่เลือกไม่ได้ ไม่ใช่ธรรมะสำหรับผู้ที่ออกจากโลกไปแล้ว

ธรรมะกับวิทยาศาสตร์

จุดที่คำสอนกับงานวิจัยพูดถึงเรื่องเดียวกัน เช่น อนัตตากับประสาทวิทยาศาสตร์ หรือความไม่เที่ยงกับฟิสิกส์ โดยไม่ดึงวิทยาศาสตร์มารับรองศาสนา และไม่ดึงศาสนามาแทนวิทยาศาสตร์

การเวียนว่ายตายเกิดและหลักฐาน

การระลึกชาติและกรณีศึกษาที่ตรวจสอบได้ อ่านในฐานะหลักฐานที่มีคุณภาพต่างกัน ไม่ใช่ในฐานะข้อพิสูจน์หรือเรื่องเหลวไหล